ایران

از داووس تا بهارستان: سیاست‌های اقتصادی دولت روحانی

    حسن سعدی   دولت روحانی هر روز که می‌گذرد خصلت‌های بنیادین و تفاوت‌های خود را بیش از پیش عیان می‌کند. اکنون که چند ماهی از تثبیت دولت وی گذشته است، بیش از گذشته می‌توان این دولت و چشم انداز آن را بررسی و نقد کرد و بر همین اساس افق آتیِ مبارزه را …

شش ماه از دولت روحانی گذشت: پس فضای باز کجاست؟

بابک کسرایی این خطوط را که می‌نویسیم دقیقا شش ماه از انتخاب دولت روحانی گذشته است. در دو ماه گذشته، از زمان انتشار شماره‌ی قبلی تا کنون، دولتِ «تدبیر و امید» بیشتر بر آغاز اجرای برنامه‌ی اقتصادی خود و تصویب بودجه‌ی راست‌گرایانه‌اش تمرکز کرده است که گزارشش را در مقاله‌ی حسن سعدی در همین شماره …

از کارگران چه خبر؟ فروردین 93

حسن سعدی مشت آهنین در مقابل کارگران چادرملو اعتصاب حدود ۲ هزار کارگر معدن چادرملو در واکنش به تایید حکم اخراج نماینده‌شان، بهرام حسنی‌نژاد توسط هیات تشخیص اداره کار اردکان از روز سه شنبه ۸ بهمن ماه آغاز شد. با ادامه اعتصاب در روز بعد ۲۰ کارگر معدن چادرملو روز چهارشنبه ۹ بهمن ماه پس …

بعد از توافق هسته‌ای، نوبت گشایش داخلی است

بابک کسرایی دولت روحانی، این نماد اتحاد موقت و متزلزل بخش‌ّهای اصلی بورژوازی ایرانی، صد روز اول خود را در حالی به پایان رساند که موفق شد قدم مهمی در راه برنامه‌ی خارجی‌اش بردارد. دولت او به کمک محمد جواد ظریف، دیپلمات زبده‌ای که اکنون وزیر خارجه است، توافقنامه‌ای با گروه پنج + ۱ (پنج …

دولت وحدت ملی و تناقض هایش

نگاهی به کابینه‌ی روحانی حسن سعدی کابینه روحانی را باید نمونه‌ای از سناریوی «دولت وحدت ملی» دانست و از همین منظر به تحلیل‌اش نشست. این کابینه ترکیبی از کارگزاران مرید رفسنجانی، اصلاح طلب‌ها و اصول گرایان میانه است. در این “دولت وحدت ملی” تنها گروهی که سهمی ندارد، بورژوازی نوظهور احمدی نژاد است که در …

کشتی «تدبیر و امید» به سوی کدام ساحل می‌رود؟

نگاهی مختصر به هفته‌های اول دولت روحانی آرش عزیزی بیهوده نیست اگر بگوییم این روزها روزنه‌هایی از امید در دل بخش‌های وسیعی از مردم ایران ایجاد شده است یا حداقل نفس‌های راحتی کشیده شده است. هنوز دو ماه از آغاز ریاست‌جمهوری حسن روحانی نگذشته است که او تغییراتی ملموس (گرچه اندک) به میان آورده است. …

اخبار و تحلیل کارگری مهر 92

حسن سعدی شیوخ “پمپ بنزین قطر” با ملات جان کارگران خشت ورزشگاه های جام جهانی را می چینند متن خبر از «مجله هفته»: اخیرا فدراسیون جهانی کارگری به وضعیت کارگران در قطر اعتراض کرده است. “میدل ایست آنلاین” نوشته است: علی رغم خشم فزاینده جهانی، شرایط ناگوار و سخت کارگران خارجی در قطر در زمینه …

دولت وحدت ملی و تناقض هایش

حسن سعدی در هر بحران سرمایه داری معمولا دو راه کاملا مجزا توسط طبقه حاکم در پیش گرفته می شود. یا بخشی از طبقه به دلیل بحرانی بودن شرایط راه را بر بقیه می بندند و دولتی یکدست و هم نظر را تشکیل می دهد و یا اینکه احزاب مختلف طبقه ، دولت به اصطلاح …

انتخابات: تلاش مستاصلانه‌ی خامنه‌ای برای انسجام حکومت

Khamenei_-_Ahmadinejad_-_Rafsanjani

ایران در حالی تا کمتر از یک ماه عازم انتخابات ریاست‌جمهوری می‌شود که معنا و هدفِ این انتخابات بر هیچ کس پوشیده نیست:‌ دعوای درونی بخش‌هایی از هیئت حاکمه که می‌خواهند احمدی‌نژاد، این هیولای فرانکیشتنی را که خود ساختند، از قدرت بیرون کنند. ظاهرا تمام بخش‌های اصلی هیئت حاکمه متفق‌القولند که باید هم «فتنه»‌ (جنبش سبز) را خرد کرد و هم «جریان انحرافی» را (مشایی و نزدیکان احمدی‌نژاد) کنار زد. اما به هیچ وجه نمی‌توانند با هم توافق کنند که چه کسی باید سکان اداره‌ی دولت را به دست بگیرد. رویای یکدستی حاکمیت و وحدت در بالا همچنان سرابی بیش نیست.

این‌بار اما خامنه‌ای و سران نظام شمشیر را از رو بسته‌اند و سعی دارند به متحدترین وضعیت ممکن برسند. در زمان ثبت‌نام نامزدها برای انتخابات شاهد شکل گرفتن چهار قطب عمومی بودیم.

چشم‌اندازهای ایران – ۱۳۹۱

imtflag

شرایط ایرانِ امروز به گونه‌ای است که نمی‌توان از رواج روحیه‌ی یاس و نومیدی میان بخش‌های قابل توجهی از جمعیت متعجب بود. توده‌های ایران در سال ۸۸، پیش از آغاز دور نوین جنبش‌های انقلابی در جهان عرب و سپس سراسر جهان، با تمام توان خود، علیه یکی از سرکوب‌ترین رژیم‌های جهانِ امروز، به میدان آمدند. آن‌ها هیچ چیز از فداکاری و قهرمانی و بیباکی کم نگذاشتند اما جنبشِ آن‌ها به علت فقدان رهبری موثر، شکست خورد و نتیجه‌ی این شکست نه فقط ادامه‌ی اوضاع موجود که ویرانی هر چه بیشتر کشور بوده است. ورشکستگی اقتصادِ سرمایه‌داری در ایران باضافه‌ی تحمیل تحریم‌های تهاجمی از سوی غرب وضع زندگی تود‌ه‌ها را بدتر از پیش ساخته است. چنان‌که در سند حاضر شرح خواهیم داد، این نه فقط طبقات کارگر و زحمتکش که طبقات متوسط و میانی را نیز بی‌چیز و ویران ساخته است.