کوبانی در معرض قتل عام: با امپریالیسم بجنگیم! از کردها دفاع کنیم!

بیانیه‌ی گرایش بین‌المللی مارکسیستی

ترجمه: آرش عزیزی

نیروهای داعش به شهر تحت حصر کوبانی که در مرکز ترکیه و سوریه واقع شده نزدیک می‌شوند. هزاران نفر از کردهای هراسان به ترکیه گریختند و مستاصلانه می‌کوشند منابع و آذوقه پس ببرند اما ارتش ترکیه جلویشان را گرفته است. این ارتش نمی‌گذارد تجهیزات و تسلیحات و آذوقه از مرزش رد شود. تمام دنیا نظاره‌ می‌کند که شهر کوبانی چطور در معرض حمام خونی غیر قابل باور قرار دارد.

معترضین کرد در سراسر اروپا دست به تظاهرات و اشغال و آکسیون زده‌اند. در خود ترکیه، اعتراضات خشمگینانه به درگیری‌های خونین با پلیس انجامیده‌ است. در دیاربکر، گروه‌های اسلام‌‌گرا روی معترضین آتش گشودند و دو نفر کشته شدند. در استانبول یک تظاهرکننده به دست قوطی گاز اشک آوری که پلیس پرتاب کرده بود کشته شد. تا بحال حداقل بیست نفر کشته شده‌اند. کردها از ائتلاف تحت رهبری آمریکا می‌خواهند حملات هوایی خود علیه مواضع داعش را افزایش دهد و از ارتش ترکیه می‌خواهند مرز را باز کند و اجازه دهد آذوقه و تسلیحات به کوبانی و به دست رفقایشان در سوریه رسانده شود. اما این امیدی واهی است.

نیروهای ترک در عملی متوحشانه، مرز را بسته‌اند و هم به کردهای ترکیه که می‌خواهند وارد سوریه شوند و هم به پناهندگان سوری که به سمت ترکیه می‌گریزند گاز اشک‌آور و گلوله لاستیکی شلیک می‌کنند. برای هر کس که از انگیزه‌ی دولت ترکیه باخبر باشد این جای تعجبی ندارد. همکاری ترکیه با داعش واقعیتی ثابت‌شده است. اردوغان خیلی دوست دارد ببیند «یگان‌های مدافع خلق» به دست داعش خورد می‌شوند و اگر هم مردم کوبانی در این میان قتل عام شدند، باکی نیست. این درسی برای تمام کردهایی خواهد بود که ترکیه را به عنوان ارباب‌شان نمی‌پذیرند.

دولت ترکیه، این اربابان ریاکاری عثمانی سابق، می‌گویند حاضرند مرز را باز کنند به شرط این‌که کردهای سوریه منطقی باشند و شرایط آنکارا را بپذیرند: کانتون‌های خودمختار خود را کنار بگذارند، به «ارتش آزاد سوریه» بپیوندند و به ترکیه اجازه دهند «منطقه‌ی امنی» در شمال سوریه (کردستان غربی) به پا کند. کلبی‌مسلکی آشکار این تقاضاها پرده از مقاصد واقعی ترکیه بر می‌دارد. اردوغان می‌خواهد خودمختاری کردها در کردستان غربی را که در پی خروج اسد از شمال در ژوئیه ۲۰۱۲ ممکن شد در هم بشکند.

درخواست از ترکیه برای دخالت برای نجات کردهای سوریه مثل دعوا از روباه برای نجات مرغ‌ها است. اردوغان حاضر به کمک به شبه‌نظامیان «یگان‌های مدافع خلق» در کوبانی نیست چرا که چپ‌ هستند و با پ ک ک در ترکیه مرتبطند. ایشان به روشنی گفته که ترجیح می‌دهد داعشی بزرگ‌تر ببیند تا کردستانی منسجم‌تر. رئیس‌جمهور ترکیه گفته که داعش و پ ک ک را اساسا برابر می‌داند. همین است که تصمیم مبهم پارلمان ترکیه را داریم که به ارتش ترکیه اجازه داده به «تروریست‌ها» در سوریه حمله کنند – هدف از این، بیش از آن‌که داعش باشد، کردهای سوریه هستند!

ما به جای این‌که دست به دامن ترکیه و پشتیبانان امپریالیستش بشویم که به کمک کردها بیایند باید خواهان آن شویم که به کردها ابزار لازم برای کمک به خودشان داده شود. چرا که در آخرین تحلیل تنها کسانی که منفعت‌شان در مبارزه برای آرمان کرد است خود کردها هستند.

دار و دسته‌های ضدانقلابی داعش تنها دشمن کردها نیستند. آن‌ها دشمن طبقه کارگر و تمام عناصر مترقی هستند. آن‌ها زیر پرچم سیاه ارتجاع آمده‌اند تمام نشانه‌های دموکراسی، آموزش و پرورش و فرهنگ را نابود کنند. طبقه‌ی کارگر بین‌المللی وظیفه دارد به کمک آن نیروهایی بیاید که در نبرد با این هیولاهای ضدانقلابی هستند.

اما این به این معنی نیست که ما باید حامی اعمال امپریالیست‌ها و ناتو باشیم. رویکرد امپریالیست‌ها بوی ریا می‌دهد. خود آن‌ها مسئول تجهیز و تشویق و تامین مالی دار و دسته‌های جهادی ارتجاعی در تلاش برای سرنگونی رژیم اسد هستند. این تحرکات مشمئزکننده نتیجه سو داده است – از اول هم می‌شد همین‌را پیش‌بینی کرد. امپریالیست‌ها مثل آن شاگرد جادوگر هستند که نیروهای مخوفی ظاهر کرده است که خود قادر به کنترل آن‌ها نیست. حالا به دوراهی رسید‌ه‌اند.

سگ هار می‌تواند دستی را که به آن غذا می‌دهد گاز بگیرد و اولین بار هم نیست که چنین بوده. بیایید به یاد داشته باشیم که سازمان سیا بود که القاعده و بن لادن را تسلیح و پشتیبانی و تامین مالی کرد تا به جنگ «کمونیسم» در افغانستان بروند. تا وقتی این نیروها روس‌ها را می‌کشتند، «مبارزین راه آزادی» بودند اما تا شروع به کشتن آمریکایی‌ها کردند، تروریست شدند. حالا مردان واشنگتن دنبال راهی برای شکست داعش هستند اما نمی‌دانند چطور. مردم آمریکا و بریتانیا از ماجراجویی‌های نظامی خارجی خسته شده‌اند و سیاستمداران باید مدام به عقب نگاه کنند و وضعیت افکار عمومی را بررسی کنند.

همه‌شان اصرار دارند که «چکمه‌ای روی زمین» نخواهد بود (که البته منظورشان چکمه‌ّهای آمریکایی یا بریتانیایی است). می‌گویند همه کار را با «حملات جراحی هوایی» انجام می‌دهند که هیچ شهروند غیرنظامی بی‌گناهی را نمی‌کشد. اما همه می‌دانند که با حملات هوایی به تنهایی نمی‌توان در این جنگ یا هر جنگ دیگری پیروز شد. دقیقا به همان «چکمه روی زمین» نیاز هست. تنها سوال این است: چکمه‌ّهای که؟ مبارزین «یگان‌های مدافع خلق» و پ ک ک نشان داده‌اند که مبارزینی منضبط و شجاع علیه داعش هستند. اما یک بغرنجی در میان است. آن‌ها چپ هستند و روابطی قوی با پ ک ک در ترکیه دارند که آنکارا‌ (و واشنگتن و اتحادیه اروپا) سازمانی «تروریست» می‌دانند.

آمریکایی‌ها و اروپایی‌ها ابایی ندارند که از «یگان‌ّهای مدافع خلق»/پ ک ک به عنوان مهره‌های خود در مبارزه علیه داعش استفاده کنند اما نمی‌خواهند به ترکیه، عضو ناتو، تنها به خاطر نجات جان چند هزار کرد در کوبانی توهین شود. در همین حال، اردوغان روابط دوستانه‌ی خود با داعش را حفظ کرده و این گروه همچنان مقادیر سخاوتمندانه‌ای تسلیحات و پول از عربستان سعودی و سایر دولت‌های ثروتمند خلیج دریافت می‌کند گرچه آن‌ها روی کاغذ عضوی از ائتلاف تحت رهبری آمریکا برای مبارزه با داعش هستند.

حتی برای کورترین کورها هم روشن است که دولت ترکیه مشغول مخدوش کردن هرگونه تلاش برای کمک به مردم کوبانی است. در عین حال باصطلاح «جامعه‌ی جهانی»‌ نیز اهمیتی به ماجرا نمی‌دهد و به نقش ترکیه، عربستان سعودی و سایر «متحدین» در حمایت از داعش بی‌توجه است. معنای واقعی توافق ادعایی ترکیه برای مبارزه با تروریسم در سوریه تدارک اوضاع برای فتح اراضی سوریه توسط ترکیه و در هم کوبیدن «یگان‌های مدافع خلق» است.

رهبران پ ک ک به خود اجازه دادند فریبِ باصطلاح «روند صلح ترکیه و کردها» را بخورند که از ابتدا مضحکه‌ای بیش نبود. رهبران پ ک ک در ازای وعده‌های توخالی در سال ۲۰۱۳ آتش‌بسی یک‌جانبه اعلام کردند و بیشتر مبارزین خود را از ترکیه بیرون کشیدند. اما رهبر حزب، عبدالله اوجالان، همچنان در زندانی در ترکیه است و به جز چند مورد اصلاحات ظاهری که هیچ چیز بنیادینی را عوض نمی‌کنند چیزی به دست نیامده است.

این تصور اوجالان و رهبران پ ک ک که می‌توان به اردوغان اعتماد کرد که با حسن نیت عمل می‌کند به شدت خام‌خیالانه بود. این سیاستمدار بورژای کلبی‌مسلک روابط محشری با رهبران کرد درون عراق به هم زده تا دستش را به نفت برساند و عملا اقلیم کردستان در شمال عراق را به دولتِ دست‌نشانده‌ی ترکیه بدل کند. اما رویکرد او نسبت به کردها در ترکیه و سوریه آشتی‌ناپذیر است.

حال، صورتک خندان اردوغان پایین آمده تا چهره‌ی خبیث استبداد ترکیه برملا شود. فروپاشی مذاکرات صلح لاجرم به معنای از سر گرفته شدن تخاصمات توسط پ ک ک خواهد بود. اوجالان هشدار داده است که روند صلح بسته به نتیجه‌ی کوبانی خواهد داشت. او از ترکیه خواسته تعهدش به اجتناب از سقوط شهر را نشان دهد. اما این تصور که اردوغان از او پیروی خواهد کرد احمقانه است.

بر عکس، رهبر ترکیه با تمام وجود خواهان سقوط کوبانی و پیروزی متحدین عملی‌اش، داعش، است. قتل عام شهروندان و آن‌گاه هم‌نوایی پایخت‌های غرب در برآشفتگی ریاکارانه به او بهترین بهانه را می‌دهد تا همان کاری را کند که از اول می‌خواست انجام دهد:‌ فرستادن ارتش ترکیه برای فتح کوبانی و مناطق اطراف و به پا کردن باصطلاح «منطقه‌ی امن» تحت کنترل ترکیه. این در عمل یعنی اشغال اراضی سوریه به دست ترکیه.

ریاکاران سرسختِ واشنگتن، لندن، پاریس و برلین شکایت چندانی در این مورد نخواهند کرد. همین الان هم دارند می‌گویند «منطقه‌ی امن» فکری است که «ارزش توجه» را دارد. البته که چنین کاری تخطی آشکار از حق حاکمیت ملی سوریه خواهد بود. اما چنین مسائل کوچکی هرگز جلوی اشغال عراق یا افغانستان را نگرفت و الان هم کک‌شان نمی‌گزد. استخوانی جلوی ترکیه می‌اندازند و این‌گونه به آن‌چه می‌خواستند می‌رسند: «چکمه‌های ترکیه روی زمین» داخل خاک سوریه. اما هدف از این چکمه‌ها آزادی سوری‌ها یا کردها نیست که نابود کردن هرگونه نشان خودمختاری کردها است. این چکمه‌های روی گردن مردم سوریه خواهند رفت و آن‌ها خود را در چنگال مهربانِ استبدادی جدید خواهند یافت.

سیاست تهاجمی اردوغان و دار و دسته‌ی او در سوریه عامل فجایع جدید نه فقط برای سوریه که در ضمن برای مردم ترکیه می‌شود. تظاهرات‌های خشونت‌بار در ترکیه هشداری هستند نسبت به آن‌چه آینده در چنته دارد. جنگ داخلی خونین آن کشور می‌تواند در نتیجه‌ی مستقیم آمال امپریالیستی اردوغان و دخالتش در سوریه به ترکیه سرازیر شود. فروپاشی «روند صلح» و انفجار خشم کردها نسبت به قتل عام کردهای هم‌راهشان در سوریه در انفجارهای جدید و خونین منعکس خواهد شد.

این خطوط را که می‌نویسیم سرنوشت کوبانی معلق مانده. ناتو در دقیقه‌ی ۹۰، زمانی که نیروهای داعش دیگر وارد شهر شده‌اند، و تحت فشار افکار عمومی جهان که نمی‌فهمید چرا کاری برای کمک به کردها نمی‌شود، چند حمله هوایی ناموثر انجام داد. این حملات جلوی پیشروی داعش را نگرفته‌اند و در واقع صرفا تزئینی هستند. وزیر خارجه بریتانیا همان حرفی را زد که از قبل برای همه روشن بود. او گفت «حمله‌ی هوایی به تنهایی نمی‌تواند جلوی سقوط کوبانی را بگیرد». آنان به درستی می‌گویند تنها دخالت نیروهای زمینی است که می‌تواند داعش را شکست دهد.

سوال این‌جا است: این نیروهای زمینی قرار است از کجا بیایند؟ تانک‌های ترکیه بغل مرز صف کشیده‌اند اما علیه نیروهای داعشی که وعده‌ی مبارزه با آن را داده‌اند حرکتی نمی‌کنند. اما دولت ترکیه مدت‌ها است به داعش کمک کرده تا در سوریه از جانب آن کارهایی را انجام دهد که خود آنکارا قادر به آن‌ها نیست. فقط با بی‌عملی عامدانه نیست که به داعش کمک می‌کنند. فعالانه جلوی فرستادن تسلیحات و منابع به مدافعین تنگ‌آمده‌ی کوبانی را می‌گیرند و در عین حال به جهادگرایان طرفدار داعش اجازه می‌دهند آزادانه وارد سوریه شوند.

رهبران ترکیه همچون لاشخورهایی پراشتها که منتظر مردن طعمه‌ی خود هستند منتظرند شهر سقوط کند تا دست به حرکت بزنند. با همکاری کلبی‌مسلکانه‌ی دولت ترکیه و بی‌عملی عامدانه‌ی ناتو، پرچم سیاه ارتجاع همین حالا در شهر بالا رفته است. اگر نیروهای داعش موفق به در هم کوبیدن مقاومت قهرمانانه‌ی مبارزین کرد شوند، انتقامی خونین از جمعیت خواهند گرفت و مسئولیت این‌را باید کاملا بر دوش گانگسترهای آنکارا و متحدینش در باصطلاح «جامعه‌ی جهانی» گذاشت.

مبارزین «یگان‌های مداقع خلق» بیباکانه جنگیده‌اند اما مهمات‌شان دارد تمام می‌شود. در آن سو، داعش تسلیحات ساخت آمریکا دارد که بسیار عالی‌ترند از جمله تانک و توپی که از ارتش عراق گرفته. در عین حال، دولت ترکیه و ائتلاف تحت رهبری آمریکا راضی‌اند که بایستند و نظاره کنند که قصابان داعش چطور در شهر حمام خون به راه می‌اندازند.

در واقع، جان کری، وزیر امور خارجه آمریکا، به روشنی گفته که جلوگیری از سقوط کوبانی از اهداف استراتژیک آمریکا نیست. کری در کنفرانسی خبری با فیلیپ هموند، وزیر خارجه بریتانیا، به گزارشگران گفت:

«اتفاقاتی که در کوبانی جلوی چشم‌مان می‌افتند هولناکند… اما باید قدمی به عقب برداشت و هدف استراتژیک را در درک کرد.

«از بحران کوبانی که بگذریم، اهداف اصلی تلاش‌های ما مراکز فرماندهی و کنترل و زیرساخت‌ها بوده‌اند… ما داریم می‌کوشیم داعش را از قابلیت عمومی‌اش برای جنگ‌افروزی محروم کنیم. نه فقط در کوبانی که در سراسر سوریه و داخل خاک عراق.»

مردم کرد در رویارویی با فاجعه‌ی در راه باید به نتایج لازم برسند. امید بستن به هرگونه کمک امپریالیست‌ها به آرمان ملی کردها بیهوده است. آن‌ها همیشه از کردها برای مقاصد کلبی‌مسلکانه‌ی خودشان استفاده می‌کنند و پس از استفاده از آن‌ها چون دستمالی کثیف به کناری می‌اندازندشان. به این جماعت نباید هیچ اعتمادی کرد.

به باصطلاح «مذاکرات» با هیئت حاکمه‌ی جنایتکار ترکیه حتی کمتر می‌شود اعتماد کرد. تخصص این‌ها در قتل و شکنجه و سرکوب طبقه‌ی کارگر و کردها است. برای مبارزه و کسب خواسته‌های عادلانه‌شان، مردم کرد تنها به خود می‌توانند اعتماد کنند. و تنها دوستان حقیقی آن‌ها در این مبارزه توده‌های تحت استثمار کارگران ترکیه و طبقه‌ی کارگر بین‌الملی هستند.

شرط لازم برای تحقق خواسته‌های عادلانه‌ی ملی و دموکراتیک کردها تشکیل جبهه‌ی متحد مبارزه به همراه طبقه‌ی کارگر ترکیه علیه دشمن مشترک است. اردوغان و دار و دسته‌ی او تنها کردها را مورد استثمار و سرکوب قرار نمی‌دهند. تظاهرات‌های توده‌ای که در تابستان سال گذشته، نظام را لرزاند و از آن پس مدام تکرار شده‌اند نشان می‌دهند که طبقه‌ی کارگر می‌کوشد هیئت حاکمه‌ی فاسد و متجاوز را سرنگون کند. در تحلیل نهایی، حل مساله‌ی ملی در ترکیه ارتباط مستقیم با چشم‌انداز سرنگونی نظام سرمایه‌داری دارد.

جنبش کارگری بین‌المللی باید به دفاع کردهای سوریه بیاید که با قتل‌عام و نسل‌کشی روبرو هستند. باید در پشتیبانی از کردها تظاهرات و گردهمایی کرد. در عین حال نباید هیچ حمایت مستقیم یا غیرمستقیمی از ائتلاف تحت رهبری آمریکا به عمل بیاوریم. امپریالیست‌ها مسئول ایجاد داعش و سایر هیولاهای جهادی هستند. به آن‌ها نمی‌توان برای انجام مبارزه علیه این هیولاها اعتماد کرد و آن‌ها هیچ‌وقت در دفاع از منافع کردها، مردم سوریه، مردم فلسطین و یا هیچ یک از سایر مردمان خاورمیانه عمل نخواهند کرد.

باید منظما سیاست‌های جنایتکارانه و تهاجمی هیئت حاکمه ترکیه را که سیاست دوگانه‌ی پشتیبانی از امپریالیست‌های ناتو و در عین حال دسیسه‌چینی با داعش برای رسیدن به اهداف خودخواهانه‌ی خود در سوریه را دنبال می‌کند، افشا کنیم. باید بیشترین فشار را بر دولت ترکیه گذاشت تا مرزها را باز کند و اجازه دهد تسلیحات و منابع به این شهر در حصر آمده رسیده شود. اما در عین حال باید با هر گونه پیشنهاد برپایی «منطقه‌ی امن» که تنها پوششی است برای اشغال سوریه به دست ترکیه مخالفت کنیم.

* کارگران جهان، صدای خود را علیه قتل عام کردها بلند کنید!

* با اعمال جنایت‌کارانه‌ی ترکیه و پشتیبانان آن در ناتو بجنگید!

* جنبش کارگری باید برای پشتیبانی از مقاومت کردها در سوریه حمایت مالی جمع کند!

* مبارزین کرد در روژاوا (نواحی کردنشین سوریه) را مسلح کنید تا به جنگ ضدانقلاب جهادی، تهاجم ترکیه و امپریالیسم بروند!

* پ ک ک را از فهرست سازمان‌های تروریستی در اتحادیه اروپا و آمریکا حذف کنید!

* پیش به سوی حلِ عادلانه و دموکراتیک مساله‌ی ملی کرد!

* دست‌ها از سوریه و عراق کوتاه!

* مرگ بر امپریالیسم!

* پیش به سوی فدراسیون سوسیالیستی خاورمیانه!

* کارگران جهان متحد شوید!

لندن، ۹ اکتبر ۲۰۱۴

منبع: «در دفاع از مارکسیسم»، وب‌سایت گرایش بین‌المللی مارکسیستی (http://www.marxist.com/)، نه اکتبر ۲۰۱۴