نقطه پایان کشمکش‌های درون نظام کجاست ؟

ahmadi-khameneyi

سه شنبه اول آذرماه 91 ، رهبر جمهوری اسلامی – خامنه ای- در جمع صدها نفر از بسیجیان به موضوع سوال مجلس از رئيس جمهور پرداخت و گفت: اين حركت تاكنون از دو جنبه قابل تحسين و تمجيد است. وی سپس با تقدیر از قوای مجریه و مقننه نظام اضافه کرد که “طرح سئوال از رئیس جمهور تا اینجا کار مثبتی بود . . . اما ادامه این کار آن چیزی است که دشمن می خواهد، از نمایندگان محترم، تقاضا می کنیم از اینجا به بعد ادامه ندهند.”

علی لاریجانی، رئیس مجلس پس از انتشار درخواست خامنه‌ای، در نامه ای به رهبر ایران نوشت که ” قطعا نظر ولی امر مسلمین که اشراف بر همه مصالح مسلمین دارند، برای جامعه اسلامی قرین سعادت بوده و اطاعت از اوامر حضرتعالی فریضه و مایه افتخار اینجانب و نمایندگان مجلس” است.

بدین ترتیب سوال از رییس جمهور با حکم حکومتی رهبر منتفی شد. سئوال که حدود دو هفته پیش در نشست علنی ۱۴ آبان اعلام وصول شده بود، از رئیس‌جمهور خواسته‌ بود که درباره عملکرد دولت در قبال تحولات بازار ارز و تاثیر آن بر تورم و شرایط اقتصادی ایران توضیح دهد.

دفعه قبل که سوال از احمدی نژاد به مجلس کشیده شد ، سخنان جنجال برانگیز او در به سخره گرفتن مجلس باعث افزایش سریع قیمت ارزهای خارجی در برابر ریال در بازار ایران شد و تا هفته ها جدال سیاسی جناح های داخل حاکمیت در شدیدترین شکل خود بالا گرفت. ابن بار هم او تهدید به افشاگری کرده بود.

به نظر می رسد اقدام اخیر رهبر در توقف سوال از رییس جمهور صرفا تسکین بخشی موقت برای جلوگیری از تشدید کشاکش بین جناح های مختلف نظام است.

همین اکنون درگیری و پرخاشگری بین جناح های مختلف نظام در تریبون‌های عمومی و سایت‌های اینترنتی به شکل بی‌سابقه‌ای ادامه دارد. مسلما در چنین شرایط ناپایداری که بحران اقتصادی و سیاسی، جمهوری اسلامی را در لبه پرتگاه قرار داده است، طرح سوال و دامن زدن به تنش در فضای سیاسی و اقتصادی می تواند باعث هل دادن جمهوری اسلامی به ته دره و برانگیزش کارگران بیکار، گرسنه و معترض در خیابان‌ها شود.

خامنه ای پیش از این هم در روز چهارشنبه دهم آبان 1391 ، در واکنش به نامه‌نگاری تند میان محمود احمدی نژاد، رئیس جمهور و صادق لاریجانی، رئیس قوه قضائیه، علنی کردن اختلاف ها میان مسوولان نظام را “خیانت” دانسته بود. رهبر ایران گفته بود که ” از امروز تا روز انتخابات، هرکسی که بخواهد اختلاف ها را به میان مردم بکشاند و از احساسات آنها در جهت اختلافات استفاده کند،‌ قطعاً به کشور خیانت کرده است.”

علت اصلی بروز اختلافات تا این سطح بی سابقه، ناتوانی جمهوری سرمایه داری اسلامی برای حل بحران فعلی مخصوصا در متن بحران اقتصاد جهانی است. جناح های مختلف هر یک فکر می کنند که جواب آن‌ها راه گریز عملی برای جلوگیری از فروپاشی و ورشکستگی کامل اقتصادی است. آنان برای گرفتن فرمان لوکوموتیو اقتصاد رو به سراشیبی و سقوط در حال جدالی بی پایان هستند. اما واقعیت اینجاست که حتی در صورت لغو همه تحریم ها و فرض کمک مالی غرب به اقتصاد ایران این بحران مزمن در چهارچوب نظام سرمایه داری سال ها ادامه خواهد داشت نا گفته پیداست که اروپا و آمریکا حتی توانایی کمک به کشورهای بحران زده ای نظیر یونان و اسپانیا را ندارند.

تنها مسیر خروج از بحران اقتصادی فعلی، راه حل سوسیالیستی از طریق عمومی شدن مالکیت شرکت ها و صنایع بزرگ و مدیریت منظم کارگران بر تمام پروسه تولید و توزیع کشور است. این امر تنها از طریق انقلابی و به رهبری طبقه کارگر امکان پذیر است.